24 Ιουνίου 2022

Να αφήνεις την ψυχή σου κοντά στην τέχνη

Έχεις νιώσει ποτέ να μπερδεύεσαι από τους πολλούς ρόλους που παίρνεις καθημερινά και να μη θυμάσαι ποιος πραγματικά κρύβεται από πίσω;

Γονιός, επαγγελματίας, σύντροφος, παιδί..

Ρουχαλάκια- ρόλοι με τα οποία ντυνόμαστε απ την αρχή της μέρας, μέχρι να πέσει η αυλαία. Και στιγμές σαν και τούτη αναρωτιέμαι: άραγε θυμόμαστε να τα βγάζουμε πριν πέσουμε για ύπνο ή κοιμόμαστε με αυτά;

Ποιος είναι ο ελάχιστος εαυτός που δίνει πνοή σε όλους τους υπόλοιπους; Και μήπως τείνουμε να τον λησμονούμε; Μας παίρνει η μπάλα της καθημερινότητας και ξεχνάμε να γυρίσουμε πίσω. Ή καλύτερα μέσα.Ξεχνάμε ποιοι είμαστε, τι κάνουμε και προς τα που πάμε.

Έχω αναφερθεί αρκετές φορές στη μαγική στιγμή μιας συναυλίας. Τη στιγμή εκείνη που γίνεσαι ένα με χιλιάδες αγνώστους. Που φοράς κλειστά παπούτσια γιατί ξέρεις πως θα σε ποδοπατήσουν και θα ποδοπατήσεις.

Τη στιγμή εκείνη που πηδάς στον αέρα ενώ ταυτόχρονα κάποιος λίγο πιο κει σε λούζει με μπύρα. Και αντί να σκεφτείς τον λεκέ, νιώθεις να ζεις την πιο έντονη στιγμή των τελευταίων μηνών.

Τη στιγμή εκείνη που ζητάς από έναν άγνωστο να κρατηθείς στους ώμους του για να φτάσεις όσο ψηλότερα γίνεται στο αγαπημένο σου τραγούδι και νιώθεις την καρδιά σου να χτυπά δυνατά. Που νιώθεις τόσο μεθυσμένος και ας μην έχεις πιει στάλα αλκοόλ.

Δεν ξέρω αν το έχετε ζήσει ποτέ μα εγώ θα κάνω ξανά και ξανά όσα χιλιόμετρα χρειαστεί για μια ακόμα τέτοια στιγμή.

Θα κοιμηθώ ξανά και ξανά στο κάθισμα του αυτοκινήτου μέχρι να έρθει ο κύριος λιμενικός να μας ξυπνήσει για επιβίβαση. Θα σαλπάρω ξανά και ξανά το ξημέρωμα για να είμαι πίσω για δουλειά και θα ξαπλώσω στα πιο άβολα μα ταυτόχρονα τα πιο βολικά καθίσματα του πλοίου για να με πάρει ο πιο γλυκός ύπνος του κόσμου όλου.

Θα βρίσκομαι εκεί, με αυτούς, ξαλαφρωμένη από ταμπέλες και τίτλους. Ξέγνοιαστη.

Στον καιρό της βιασμένης μουσικής, των στίχων που εξυμνούν την βία, τα ναρκωτικά και το σεξισμό να αφήνεις την ψυχή σου κοντά στην τέχνη.

Να της επιτρέπεις να ακουμπάει μουσικές που μιλούν για τον κόσμο που αλλάζει όταν φιλιούνται δυο, για αλησμόνητούς έρωτες και για σκλάβους που βγάζουν φτερά.

Για να γιάνει η ψυχή και να ανθίσει.

Εις το επανιδείν. 🤍

Μοιραστείτε αυτό το άρθρο

Διάβασε επίσης

Αντί για “γιατί;”, δοκίμασε το “γιατί όχι;”

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Τι σημαίνει: “Θέτω τα όρια μου”;

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Να αφήνεις την ψυχή σου κοντά στην τέχνη

ΔΙΑΒΑΣΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ