Συζητούσα πρόσφατα με έναν καλό φίλο για μια ιδέα, ένα πλάνο που θέλω να τρέξω το επόμενο διάστημα.
Ο ενθουσιασμός μου μεγάλος και γι’ αυτό του εξήγησα με κάθε λεπτομέρεια τις κινήσεις μου για την υλοποίηση του.
Αφού του είπα τις σκέψεις μου, μου απαντάει: “Ωραίο ακούγεται, αλλά γιατί να παιδεύεσαι καλοκαιριάτικα;”. Αν και αρχικά η απάντηση του με αφόπλισε, αυθόρμητα του απάντησα: «Και γιατί όχι;»
Αρκετές ώρες μετά σκεφτόμουν γι’ αυτά τα «γιατί» που φυτρώνουν – αυθόρμητα- κατά καιρούς στο μυαλό μας. Τα γιατί που μας δημιουργούν αμφιβολίες και γεννούν ανεπάρκειες, ακόμα και για πράγματα που βαθιά μέσα μας γνωρίζουμε ότι μπορούμε να καταφέρουμε.
Ίσως να είναι η δουλειά που πάντα θέλαμε να κάνουμε αλλά η σιγουριά της τωρινής μας κρατάει δέσμιους.
Ίσως να είναι η αλλαγή τόπου γιατί έχουμε πήξει στο καυσαέριο και την γκριζάδα.
Ίσως να είναι το φανέρωμα συναισθημάτων σε έναν άνθρωπο που χρόνια κρύβουμε, μην και μας απορρίψει.
Και δεν αντιλέγω, πολλές φορές τα «γιατί» μας προσγειώνουν. Φέρνουν «τον Νου στην Κεφαλή», όπως έλεγε πάντα ο παππούς μου.
Μα είναι και φορές, και δυστυχώς πολλές, που τα «γιατί» βάζουν φρένο σε όλα αυτά που ενδόμυχα γνωρίζουμε πως θα μας πάνε ένα βήμα μπροστά, προς τα εκεί δηλαδή που πραγματικά θέλουμε.
Παίρνοντας λοιπόν το «γιατί», και βάζοντας ένα «όχι» δίπλα, αλλάζει όλο το παιχνίδι. «Γιατί όχι ρε φίλε;».
Ίσως έχεις ακούσει για τη ζώνη άνεσης. ‘Ολες εκείνες τις γνώριμες καταστάσεις που ξέρεις ότι μπορείς να ανταπεξέλθεις και συνήθως επιλέγεις να τριγυρνάς μέσα σε αυτές. Γιατί εκεί υπάρχει ασφάλεια, σιγουριά και ισορροπία.
Υπάρχει όμως και μια διαφορετική ζώνη, που είναι ακριβώς έξω από τη ζώνη άνεσης. Εδώ χρειάζεσαι το «γιατί όχι». Είναι εκείνες οι «άβολες» καταστάσεις που αποφεύγουμε να βιώσουμε, καθώς δεν γνωρίζουμε αν είμαστε ικανοί να φέρουμε εις πέρας. Εκεί όμως βρίσκονται όλα. Όλο το μεγαλείο που κρύβουμε μέσα μας βρίσκεται εκεί που τα «γιατί» μας βάζουν φρένο ενώ τα «γιατί όχι», φωτίζουν το δρόμο.
Το «γιατί» μπορεί και να κλείνει πόρτες, το «γιατί όχι» δημιουργεί ευκαιρίες.
Το «γιατί» μπορεί και να σε αφήνει στάσιμο, το «γιατί όχι» σε πάει μπροστά. “Μα αν τελικά το τολμήσω και δε πετύχει;” σε ακούω να λες.
Κι όμως, το συναίσθημα του να το δοκιμάσεις και να μην πάει όπως θα ήθελες είναι πολύ πιο εύκολα διαχειρίσιμο από εκείνο του να λες “μα γιατί δε το δοκίμασα ποτέ;” Γιατί το κόστος της στασιμότητας είναι πολύ μεγαλύτερο από το κόστος μιας πιθανής «αποτυχίας».
Άλλωστε δεν υπάρχει αποτυχία, μόνο ανατροφοδότηση, το θυμάσαι, έτσι δεν είναι;
Γιατί όχι λοιπόν;
